سکوهای دوچرخه باری نسل بعدی

بخش تحویل آخرین مایل اروپا وارد دوره تحول بی سابقه ای می شود. در سراسر مراکز اصلی شهری، گسترش سریع مناطق بدون انتشار (ZEZ)، محله‌های کم ترافیک (LTN) و الزامات پایداری که به طور فزاینده‌ای سخت‌گیرانه می‌شوند، اساساً نحوه حرکت کالاها را در شهرها تغییر می‌دهند.

برای اپراتورهای لجستیک، وابستگی سنتی به ون های دیزلی 3.5 تنی - و حتی وسایل نقلیه تحویل الکتریکی معمولی - از نظر اقتصادی و عملیاتی ناپایدار می شود. ازدحام، محدودیت‌های پارکینگ، افزایش هزینه‌های نیروی کار و تشدید مقررات انتشار گازهای گلخانه‌ای، حاشیه‌های تحویل از قبل شکننده را کاهش می‌دهند.

در پاسخ، لجستیک شهری در حال بازنشانی ساختاری است.

این صنعت از مدل‌های توزیع متمرکز مبتنی بر ون به سمت شبکه‌های میکرو هاب غیرمتمرکز که از نسل بعدی پلت‌فرم‌های دوچرخه باری نیرو می‌گیرند، دور می‌شود. مهمتر از آن، خود دوچرخه های باری به سرعت در حال تکامل هستند - از دوچرخه های برقی ساده به سیستم های حمل و نقل تجاری بسیار یکپارچه و نرم افزاری تعریف شده.

این انتقال صرفاً در مورد جایگزینی ون ها با وسایل نقلیه کوچکتر نیست. این نشان دهنده ظهور یک لایه زیرساخت لجستیک شهری کاملاً جدید است.

از محصولات مکانیکی تا پلتفرم‌های هوشمند تحرک

از لحاظ تاریخی، بیشتر دوچرخه های باری به عنوان محصولات سخت افزاری مستقل مهندسی می شدند. تمرکز تولیدکنندگان در درجه اول بر ظرفیت باتری، هندسه قاب یا عملکرد موتور بود.

با این حال، ناوگان لجستیک مدرن بسیار بیشتر از حمل و نقل مکانیکی نیاز دارند.

اپراتورهای تجاری امروزی نیاز دارند:

• قابلیت های پیش بینی تعمیر و نگهداری

• تشخیص ناوگان در زمان واقعی

• به روز رسانی نرم افزار OTA

• تلماتیک متصل

• مقیاس پذیری چند وسیله نقلیه

• ادغام انطباق با مقررات

• اطلاعات عملیاتی در سطح ناوگان

در نتیجه، صنعت به طور فزاینده‌ای از معماری تحرک مبتنی بر پلت‌فرم مشابه با بخش خودرو استفاده می‌کند.

پیشرفته ترین سیستم های دوچرخه باری اکنون چهار لایه فناوری حیاتی را در یک اکوسیستم یکپارچه ادغام می کنند:

• مهندسی شاسی

• سیستم های درایو هوشمند

• زیرساخت کنترل خودرو

• اتصال ناوگان مبتنی بر ابر

این عناصر با هم، به جای وسایل نقلیه تحویل ایزوله، پلتفرم های تحرک تجاری مقیاس پذیر را ایجاد می کنند.

فراتر از زنجیره های مکانیکی: معماری درایو بدون زنجیر

برای ناوگان تجاری الکترونیکی، سایش مکانیکی یکی از بزرگترین آسیب‌پذیری‌های عملیاتی صنعت بوده است.

وسایل نقلیه حمل و نقل شهری به طور معمول تحت سیکل های کاری 24 ساعته و 7 روز هفته در حالی که بارهای بیش از 200 کیلوگرم را حمل می کنند، کار می کنند. تحت این شرایط، پیشرانه‌های سنتی – با تکیه بر زنجیر، تسمه، کاست و توپی دنده – فرسودگی سریع و نیاز به تعمیر و نگهداری مکرر را تجربه می‌کنند.

زنجیر شکسته فقط یک مشکل تعمیر نیست. این می تواند برنامه های تحویل را مختل کند، در دسترس بودن وسیله نقلیه را کاهش دهد، زمان توقف کار را افزایش دهد و به طور مستقیم بر قراردادهای خدمات مشتری تأثیر بگذارد.

پلت فرم های دوچرخه باری نسل بعدی این چالش را از طریق سیستم های محرک سری هیبریدی بدون زنجیر حل می کنند.

به جای اتصال مکانیکی ورودی سوار به چرخ عقب، معماری های بدون زنجیر از ژنراتورهای پدال الکترونیکی استفاده می کنند که انرژی سوار را به سیگنال های قدرت دیجیتال تبدیل می کند. این سیگنال ها از طریق یک واحد کنترل ژنراتور (GCU) پردازش می شوند و مستقیماً از طریق یک واحد کنترل موتور (MCU) به موتورهای با راندمان بالا توزیع می شوند.

با حذف رابط های مکانیکی با فرسایش بالا، اپراتورهای ناوگان می توانند فرکانس تعمیر و نگهداری را به میزان قابل توجهی کاهش دهند و در عین حال زمان کارکرد کلی خودرو را بهبود بخشند.

پیامدهای تجاری قابل توجه است:

• کاهش خرابی های پیشرانه

• کاهش هزینه های نگهداری طولانی مدت

• تداوم عملیاتی بهبود یافته

• ادغام وسایل نقلیه تمیزتر

• قابلیت بازیابی انرژی احیا کننده

با افزایش تراکم تحویل در مراکز شهری، کارایی تعمیر و نگهداری در حال تبدیل شدن به یک مزیت رقابتی تعیین کننده برای اپراتورهای ناوگان است.

وسایل نقلیه نرم افزاری تعریف شده و زیرساخت CAN BUS

ویژگی تعیین کننده تحرک محموله در سطح صنعتی دیگر سخت افزار به تنهایی نیست - معماری الکترونیکی است.

دوچرخه‌های الکترونیکی سنتی حول اجزای جدا شده ساخته شده‌اند: سیستم‌های باتری مستقل، کنترل‌کننده‌های موتور مستقل، و رابط‌های نمایشگر جدا شده. پلت فرم های بار مدرن این ساختار تکه تکه شده را با واحدهای کنترل خودرو متمرکز (VCU) که ​​بر روی سیستم های ارتباطی CAN BUS درجه یک خودرویی کار می کنند، جایگزین می کنند.

این ستون فقرات دیجیتال، وسیله نقلیه را به یک دارایی تحرک متصل با قابلیت هوش عملیاتی در زمان واقعی تبدیل می کند.

یک VCU متمرکز به طور مداوم نظارت و هماهنگی می کند:

• واحدهای کنترل موتور (MCU)

• سیستم های مدیریت باتری (BMS)

• واحدهای کنترل ژنراتور (GCU)

• سنسورهای ایمنی

• ماژول های اتصال

• سیستم های توزیع برق

این معماری چندین قابلیت در سطح سازمانی را باز می کند.

ایمنی فعال درجه خودرو

همجوشی حسگر یکپارچه فناوری های ایمنی پیشرفته از جمله کمک رادار، سیستم های ABS دو کاناله و کنترل ترمز هوشمند را امکان پذیر می کند.

در محیط‌های شهری متراکم اروپایی که شرایط آب و هوایی، ترافیک عابر پیاده و خیابان‌های باریک در معرض خطر دائمی قرار می‌گیرند، سیستم‌های ایمنی فعال به کاهش نرخ تصادفات و بهبود قابلیت اطمینان ناوگان کمک می‌کنند.

تشخیص ناوگان پیش بینی کننده

سیستم‌های IoT تعبیه‌شده نظارت بر وضعیت سلامت (SoH) را در تمام اجزای مهم خودرو فراهم می‌کنند.

مدیران ناوگان می توانند موتورهای گرمای بیش از حد، تخریب باتری یا ناهنجاری های الکتریکی را قبل از ایجاد خرابی های عملیاتی شناسایی کنند که باعث کاهش چشمگیر خرابی های غیرمنتظره می شود.

مدیریت ناوگان هوایی (OTA).

تحرک تعریف شده توسط نرم افزار، استقرار سیستم عامل از راه دور را در کل ناوگان امکان پذیر می کند.

اپراتورها می‌توانند الگوریتم‌های تحویل نیرو را بهینه‌سازی کنند، پارامترهای ایمنی را به‌روزرسانی کنند، یا پیکربندی خودرو را با مقررات منطقه‌ای تطبیق دهند، بدون اینکه خودروها را به طور فیزیکی از سرویس فراخوانی کنند.

این قابلیت اساساً نحوه مدیریت دارایی‌های تحرک تجاری را در طول چرخه عمرشان تغییر می‌دهد.

انطباق با مقررات در حال تبدیل شدن به یک نیاز استراتژیک است

همانطور که اروپا قوانین پایداری را تسریع می کند، آمادگی نظارتی اکنون یک عامل اصلی رقابتی است.

یکی از مثال‌های مهم ابتکار گذرنامه باتری اتحادیه اروپا است که نیازمند ردیابی شفاف چرخه عمر سیستم‌های باتری، از جمله منبع‌یابی شیمی، داده‌های وضعیت سلامت و قابلیت ردیابی محیطی است.

پلت فرم های دوچرخه باری نسل بعدی به طور فزاینده ای انطباق را مستقیماً در سیستم های مدیریت باتری متصل به ابر ادغام می کنند.

این زیرساخت انطباق تعبیه شده به اپراتورها اجازه می دهد:

• الزامات گزارش دهی را ساده کنید

• شفافیت چرخه عمر باتری را بهبود بخشید

• قرار گرفتن در معرض خطر نظارتی را کاهش دهید

• مطابق با استانداردهای اقتصاد دایره ای آینده

در سال‌های آینده، سازگاری مقررات به همان اندازه عملکرد خودرو مهم خواهد شد.

مقیاس پذیری پلت فرم رهبران صنعت را مشخص خواهد کرد

آینده لجستیک شهری نیازمند انعطاف است.

به‌جای توسعه معماری‌های مهندسی مجزا برای هر نوع خودرو، سازندگان پیشرو به سمت پلت‌فرم‌های خودرویی ماژولار و نرم‌افزاری تعریف‌شده که قادر به پشتیبانی از چندین برنامه تجاری هستند، حرکت می‌کنند.

اکنون یک اکوسیستم کنترل یکپارچه می تواند در مقیاس های زیر گسترش یابد:

• پیک های شهری 2 چرخ

• وسایل نقلیه تحویل تجاری 3 چرخ

• سیستم های بار سنگین 4 چرخ

• پلت فرم های لجستیک میکرو کانتینر

این رویکرد مدولار پیچیدگی توسعه را کاهش می‌دهد در حالی که اپراتورها را قادر می‌سازد تا ناوگان وسایل نقلیه متناسب با سناریوهای بسیار خاص تحویل شهری را مستقر کنند.

برای شبکه های لجستیکی که به سرعت در حال گسترش هستند، معماری پلت فرم مقیاس پذیر ضروری است.

نتیجه گیری

آینده لجستیک شهری متعلق به اکوسیستم های تحرک هوشمند، متصل و نرم افزاری است.

نسل بعدی پلت فرم های دوچرخه باری بسیار بیشتر از ارتقاء دوچرخه های برقی است. آنها در حال تبدیل شدن به دسته جدیدی از زیرساخت های حمل و نقل تجاری هستند که به طور خاص برای لجستیک شهری با انتشار صفر طراحی شده اند.

این پلتفرم‌ها با ترکیب مهندسی شاسی مدولار، سیستم‌های درایو بدون زنجیر، معماری کنترل متمرکز CAN BUS، تشخیص ناوگان پیش‌بینی‌کننده و یکپارچه‌سازی نرم‌افزار بومی ابری، بسیاری از محدودیت‌های عملیاتی را که از لحاظ تاریخی ناوگان حمل و نقل شهری را محدود کرده‌اند، حل می‌کنند.

از آنجایی که شهرهای اروپایی به تشدید مقررات انتشار گازهای گلخانه ای و طراحی مجدد زیرساخت های حمل و نقل ادامه می دهند، پلت فرم های جابجایی بار در موقعیتی قرار می گیرند که به یکی از مهم ترین ستون های لجستیک مایل آخر در آینده تبدیل شوند.

شرکت هایی که در این انتقال موفق می شوند، صرفاً وسایل نقلیه تولید نمی کنند.

آنها اکوسیستم های تحرک مقیاس پذیری خواهند ساخت که قادر به ادغام سخت افزار، نرم افزار، اطلاعات ناوگان و انطباق با مقررات در یک چارچوب عملیاتی یکپارچه هستند.

سوالات متداول

1. نسل بعدی پلت فرم دوچرخه باری چیست؟

A: نسل بعدی پلت فرم دوچرخه باری یک سیستم حمل و نقل تجاری یکپارچه است که طراحی شاسی مدولار، سیستم های درایو هوشمند، ارتباطات CAN BUS، اتصال اینترنت اشیا و قابلیت های مدیریت ناوگان تعریف شده توسط نرم افزار را ترکیب می کند.

2. چرا پلتفرم های دوچرخه باری تعریف شده توسط نرم افزار برای تدارکات شهری مهم هستند؟

A: پلتفرم‌های تعریف‌شده توسط نرم‌افزار، تعمیر و نگهداری پیش‌بینی‌کننده، به‌روزرسانی OTA، تشخیص ناوگان، یکپارچه‌سازی ایمنی فعال، و استقرار چند وسیله نقلیه مقیاس‌پذیر را امکان‌پذیر می‌کنند و عملیات تحویل شهری را کارآمدتر و پایدارتر می‌کنند.